Na szczególną uwagę i zdziwienie zasługuje fakt, że rzekomo broniąc środowiska naturalnego uderzają w produkcję, której efekty są jednym z najlepszych przykładów towarów eco-friendly.

Państwa członkowskie Unii Europejskiej sukcesywnie przyjmują na siebie kolejne ograniczenia emisji szkodliwych substancji (jak np. amoniaku), a także narzucają sobie kolejne wyśrubowane regulacje dotyczące biodegradacji. Przepisy prawa, nawet na poziomie wspólnotowym, to jednak nie wszystko. Dla rzeczywistego podniesienia standardów ochrony środowiska naturalnego konieczna jest edukacja

– podnoszenie świadomości konsumentów.

Hodowla zwierząt futerkowych w Unii Europejskiej, jak każdy inny uczestnik wspólnotowego sektora rolnego, podlega wspólnym regułom, jak również inicjuje podnoszenie standardów ochrony przyrody. Rola ta wydaje się być kompletnie niedoceniana przez decydentów, a przez przeciwników hodowli – celowo zakłamywana lub pomijana. Hodowle zwierząt futerkowych, a zwłaszcza te tworzone przez polskich przedsiębiorców, są idealnym przykładem osiągania sukcesu w produkcji rolnej w połączeniu z ekologią.

Przedstawiciele przemysłu futrzarskiego z całego świata regularnie analizują wpływ produkcji naturalnych futer na środowisko. Opracowali tzw. analizę cyklu życia futra, która stawia jednoznaczne wnioski:

1. Naturalne futra są używane przez kilkanaście, a często także i kilkadziesiąt lat. Do ich produkcji wykorzystuje się zatem dużo mniej nakładów niż do produkcji futer sztucznych. Futra sztuczne nieporównywalnie częściej stają się odpadem, którego rozkład (i emisja szkodliwych substancji do gleb i wód) może potrwać nawet kilkaset lat.

2. Do produkcji naturalnych futer używa się odpadów biologicznych (pochodzenia zwierzęcego i roślinnego). Służą one skarmianiu zwierząt. To istotny wkład w przyjazna środowisku utylizację odpadów.

3. Podczas cyklu życia sztuczne futro pochłania ok. 20 proc. więcej (niż futro naturalne) nieodnawialnych gazów i substancji płynnych, które następnie dostają się do atmosfery w postaci gazów cieplarnianych.

4. Opady pozwierzęce z produkcji futer mogą być niemal w 100 proc. ponownie wykorzystane.

Polscy hodowcy nie ustają w staraniach, aby funkcjonowanie tej branży w Polsce przynosiło korzyści środowisku naturalnemu. Oto najlepsze przykłady wykorzystanie pozostałości po produkcji futra z norki amerykańskiej:

1. Tusze przeznaczane są do produkcji mączki kostnej, która może być wykorzystywana do ogrzewania, gdyż udowodniono, że ma taką sama wartość kaloryczną jak ścinki drzewne.

2. Mączka kostna jest także dobrym suplementem nawozów.

3. Popioły pozostałe po procesach spalania można wykorzystywać jako naturalny suplement do produkcji cementu, asfaltu i betonu.

4. Tłuszcz norki znajduje zastosowanie w produkcji biodiesla, którego użytkowanie przyczynia się do redukcji emisji dwutlenku węgla do atmosfery.

Hodowcy zwierząt futerkowych na bieżąco śledzą postęp technologii upraw i hodowli oraz odkrywają kolejne możliwości wykorzystywania odpadów biodegradowalnych – zarówno do swojej produkcji, jak również tych powstałych w jej wyniku.

 

Copyright enorka.info 2017