W hodowli zwierząt futerkowych działania w zakresie zapewnienia zwierzętom odpowiedniego poziomu dobrostanu, przy uwzględnieniu powyżej przedstawionych zostały zapisane w Rekomendacji Rady Europy, Komisji Stałej Europejskiej Konwencji o Ochronie Zwierząt Hodowlanych, przyjętej w Strasburgu, 22–25 czerwca 1999 roku. Rekomendacja obejmuje system odpowiednich pomieszczeń dla zwierząt, profilaktyki, opieki i żywienia zwierząt futerkowych.

Zalecenia Rekomendacji dotyczą następujących zagadnień ogólnych:

 opieka i dozór nad zwierzętami,

 ogrodzenia, pomieszczenia i urządzenia fermowe,

 warunki utrzymania,

 warunki uboju.

Integralną część Rekomendacji stanowią załączniki określające specyficzne potrzeby każdego gatunku zwierząt futerkowych (lisów pospolitych i polarnych, jenotów, norek, tchórzy hodowlanych, nutrii i szynszyli).

Nasze prawodawstwo także dostosowało się do tych założeń. Znalazło to miejsce w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 września 2003 roku w sprawie minimalnych warunków utrzymywania poszczególnych gatunków zwierząt gospodarskich (Dz. U. nr 167, poz. 1629, z dn. 25.09.2003., z późn. zm.), w tym futerkowych. Rozporządzenie to jest równocześnie aktem wykonawczym Ustawy o ochronie zwierząt z dnia 21 sierpnia 1997 roku (Dz. U. z 2003 roku, Nr 106, poz. 1002, z późn. zm.) oraz Ustawy z dnia 29 sierpnia 2007 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich (Dz. U. Nr 133, poz. 921 z późn. zm.). 15 stycznia 2015 roku weszła również w życie Ustawa o ochronie zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych lub edukacyjnych (Dz. U. Warszawa 26 luty 2015, poz. 266).

Bazując na opracowanym projekcie „Welfare Quality®”, Europejska Federacja Hodowli Zwierząt Futerkowych (EFBA) w 2009 roku rozpoczęła realizację projektu WELFUR, w ramach, którego postanowiono opracować standardy postę- powania z najważniejszymi gatunkami hodowlanych zwierząt futerkowych, tj. z norkami i lisami. Celem projektu było opracowanie i wprowadzenie programu oceny (certyfikacji) warunków utrzymania zwierząt na poziomie każdej fermy, co w efekcie doprowadzi do zagwarantowania zwierzętom odpowiedniego poziom dobrostanu. W ramach wspomnianego projektu „Welfare Quality®” wyodrębniono 4 najważniejsze z punktu widzenia dobrostanu zwierząt zagadnienia: zapewnienie odpowiedniego żywienia, zapewnienie odpowiednich warunków utrzymania, zapewnienie odpowiedniego stanu zdrowia, zapewnienie odpowiednich warunków do właściwego dla danego gatunku zachowania się zwierząt (behawioru). W ramach tych podstawowych zagadnień wydzielono jeszcze dodatkowo 12 szczegółowych kryteriów. Kryteria zostały tak dobrane, by zebrane i opracowane informacje pozwoliły na uzyskanie całościowej oceny fermy (Zieliński i Ślaska, 2015). Pod uwagę brano:

 ocenę kondycji zwierzęcia, która określa dostęp do karmy i wody;

 zapewnienie odpowiednich warunków do życia poprzez: odpowiedni dobór klatki (wymiary), wyposażonej w miejsce do odpoczynku, dostępność i rodzaj ściółki w gnieździe, ochronę przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi;

 sposób postępowania ze zwierzętami w czasie codziennej obsługi;

 socjalizację zwierząt (wiek odsadzenia, sposób utrzymywania młodych po odsadzeniu);

 wykorzystanie testów behawioralnych w ocenie temperamentu zwierząt;

 występowanie chorób i urazów, a także sposób uśmiercania zwierząt.

Ogólna konstrukcja systemu WelFur (EFBA, 2013) oceny ferm jest oparta na tej wypracowanej w projekcie „Welfare Quality®”, jednak specyfika branży zmusiła do dokonania koniecznych modyfikacji. Po pierwsze, należało uwzględnić trzy okresy w całorocznym cyklu produkcyjnym (od skórowania do krycia, od krycia do odsadzania, od odsadzania do skórowania). W zależności od okresu, inna jest dominująca grupa zwierząt na fermie. Stąd powstała konieczność zbierania danych w różnych okresach, a następnie opracowanie ich spójnej oceny punktowej. Po drugie, system musiał uwzględniać dwa różne gatunki lisów i ich mieszańce oraz norki. Różnią się one typem zachowań i potrzeb, a więc interpretacja danego typu zachowania dla danego gatunku i liczba przyznanych punktów musi uwzględniać jego specyfikę. Po trzecie, opracowany system oceny musi uwzględniać wszystkie systemy produkcyjne występujące w Europie, w tym różnice w obowią- zującym prawie (np. dotyczące wielkości klatek) i warunków klimatycznych (Brzozowski, 2012a, 2012b).

Opracowanie WelFur (EFBA, 2013) zwraca uwagę na wzbogacanie środowiska bytowego zwierząt. W warunkach fermowych zwierzęta te mają w znaczący sposób ograniczoną możliwość poruszania się, stąd wynika potrzeba zapewnienia im dodatkowych bodźców w klatkach. Wymiary klatek dla zwierząt futerkowych są ustalone przez Komisję Europejską (European Commission, 2001). Dla norek przyjęto wymiary klatki: wysokość 45 cm, szerokość 30 cm, długość 90 cm, połączonej z drewnianym domkiem: wysokość 20 cm, szerokość: 28 cm, długość 23 cm.

 

Copyright enorka.info 2017