Prof. dr hab. Janusz, Jerzy Kuźniewicz – emerytowany profesor zwyczajny Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu Dr Piotr Woźniak – Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Nysie

Część I: Wprowadzenie

Chów zwierząt futerkowych jest działem specjalnej produkcji rolniczej i należy go traktować tak samo jak chów innych gatunków zwierząt gospodarskich. Polska zaliczana jest do krajów, w których hodowla i chów zwierząt futerkowych były i są dobrze zorganizowane i mają wieloletnie tradycje. Kraj nasz zajmował trzecie miejsce w świecie pod względem ilości skór pozyskiwanych od lisów, oraz norek był też największym producentem skór nutrii, zarówno odmian barwnych, jak i standard. Gatunkiem bardzo ważnym są również króliki, szczególnie króliki ras mięsnych, tzw. brojlery. W chowie fermowym utrzymywane są również szynszyle.

Jeszcze do lat 80-tych ubiegłego stulecia chów i hodowla zwierząt futerkowych prowadzona była głównie w wyspecjalizowanych fermach, które znajdowały się w uspołecznionym sektorze rolnictwa (PGR i RSP oraz w fermach należących do Lasów Państwowych). Prowadzone były też w sektorze indywidualnym (wyspecjalizowani hodowcy), ale decyzja ówczesnych władz w ograniczonej ilości pogłowia samic stada podstawowego.

W obecnej sytuacji gospodarczej kraju, kiedy przechodzi się na prywatyzację i urynkowienie, możliwe staje się tworzenie ferm zwierząt futerkowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych. Często rolnicy stają przed problemem, co produkować i pytaniem co jest opłacalne. Należy podkreślić, że wiele gospodarstw dysponuje odpowiednimi areami ziemi (do produkcji pasz) i niewykorzystanymi pomieszczeniami, nadającymi się do zaadaptowania na tę hodowlę.

Chów zwierząt futerkowych może stanowić poważne źródło przychodów, zarówno dla producentów (w tym wypadku rolników), jak i dla przetwórców skór i mięsa, pod warunkiem umiejętnego i oszczędnego gospodarowania.

W nowych warunkach gospodarczych gospodarstwa rolnicze i fermy specjalistyczne będą miały swobodę wyboru form i środków działania oraz podejmowania przedsięwzięć zmierzających do realizacji różnorodnych zamierzeń produkcyjnych. Należy pamiętać, że w gospodarce rynkowej uzewnętrznia się działanie prawa „popytu-podaży”, a producenci muszą się przystosować do produkcji po jak najniższych kosztach własnych. Konkurencyjność produkcji, sondaż rynku i pozyskanie odbiorców to dodatkowe, nowe zadania w sferze organizacji zbytu produkcji.

Pozyskiwanie skór od zwierząt futerkowych stanowić może poważne źródło dochodów dla typowych gospodarstw rolniczych, ferm specjalistycznych i innych drobnych producentów. Do tej pory produkcja ta dawała zatrudnienie w kraju dla około 10% ludności zawodowo czynnej. Były to podstawowe źródło dochodów i dodatkowe, uzupełniające np. dla emerytów, rencistów i ludności nie związanej bezpośrednio z produkcją rolną.

Chów tych zwierząt daje z jednej strony zatrudnienie wielu ludziom, a z drugiej pełni funkcję utylizatora wielu ubocznych produktów, pochodzących z rzeźni, przemysłu zbożowego i spożywczego oraz z przetwórstwa rybnego i mleczarskiego, przerabiając je na doskonałą pasze, która w efekcie daje produkt, jakim jest futro. Gdyby nie można było zagospodarować tych odpadów w żywieniu zwierząt futerkowych, trzeba by je utylizować przy dużym nakładzie energii, co wpływałoby negatywnie na zanieczyszczenie środowiska naturalnego.

Z przeprowadzonych badań wynika, że w chowie zwierząt futerkowych mięsożernych około 95% stanowią wpływy ze sprzedaży skór, a około 5% ze sprzedaży tuszek do przetworzenia na mączkę.

Również z badań przeprowadzonych w fermach zwierząt futerkowych wynika, że w strukturze kosztów, koszty pracy ludzkiej stanowią w kosztach bezpośrednich około 12%, koszty pasz około 55%, koszty utrzymania urządzeń około 12%, koszty odchowu młodzieży około 8%, wydatki weterynaryjne około 5% i inne pozostałe koszty około 8%.

 

Copyright enorka.info 2017